Header

Archive for xuño, 2008

« Previous Entries

sacha na horta

venres, xuño 27th, 2008

as nosas amigas e amigos convértense en Biocultivos, este é o video que vai sair no Xabarín Club!! (o leite mola)
o mellor, sen dúbida os caretos do Brais (ben que quero meu rei, pero é a verdade).
Pois iso... a sachar na horta...

Chuzame! chúzame -

como camille

sábado, xuño 14th, 2008

Chuzame! chúzame -

a pintar…

sábado, xuño 14th, 2008

Chuzame! chúzame -

o desorden da Maga?

venres, xuño 13th, 2008

"Entre la Maga y yo crece un cañaveral de palabras, apenas nos separan unas horas y unas cuadras y ya mi pena se llama pena, mi amor se llama mi amor... Cada vez iré sintiendo menos y recordando más, pero qué es el recuerdo sino el idioma de los sentimientos, un diccionario de caras y días y perfumes que vuelven como los verbos y los adjetivos en el discurso, adelantándose solapados a la cosa en sí, al presente puro, entristeciéndonos o aleccionándonos vicariamente hasta que el propio ser se vuelve vicario, la cara que mira hacia atrás abre grandes los ojos, la verdadera cara se borra poco a poco como en las viejas fotos y Jano es de golpe cualquiera de nosotros. Todo esto se lo voy diciendo a Crevel pero es con la Maga que hablo, ahora que estamos tan lejos. Y no le hablo con las palabras que sólo han servido para no entendernos, ahora que ya es tarde empiezo a elegir otras, las de ella, las envueltas en eso que ella comprende y que no tiene nombre, auras y tensiones que crispan el aire entre dos cuerpos o llenan de polvo de oro una habitación o un verso. ¿Pero no hemos vivido así todo el tiempo, lacerándonos dulcemente? No, no hemos vivido así, ella hubiera querido pero una vez más yo volví a sentar el falso orden que disimula el caos, a fingir que me entregaba a una vida profunda de la que sólo tocaba el agua terrible con la punta del pie. Hay ríos metafísicos, ella los nada como esa golondrina está nadando en el aire, girando alucinada en torno al campanario, dejándose caer para levantarse mejor con el impulso. Yo los describo y defino y deseo esos ríos, ella los nada. Yo los busco, los encuentro, los miro desde el puente, ella los nada. Y no lo sabe, igualita a la golondrina, no necesita saber como yo, puede vivir en el desorden sin que ninguna conciencia de orden la retenga. Ese desorden que es su orden misterioso, esa bohemia del cuerpo y del alma que le abre de par en par las verdaderas puertas. Su vida no es desorden más que para mí, enterrado en prejuicios que desprecio y respeto al mismo tiempo. Yo, condenado a ser absuelto irremediablemente por la Maga que me juzga sin saberlo. Ah, déjame entrar, déjame ver algún día como ven tus ojos... "

JULIO CORTÁZAR

Chuzame! chúzame -

venres, xuño 13th, 2008

"No consigo dormir.

 Tengo una mujer atravesada entre los párpados.

 Si pudiera, le diría que se vaya;

 pero tengo una mujer atravesada en la garganta".

                                                                                    

                                                       Eduardo Galeano

Chuzame! chúzame -

intentos

venres, xuño 13th, 2008

Pon algo así como;

 Estimado fulano de tal,

Son pepita dos palotes,

escribolle para deixar constancia

de que  existo.

Mais,  non vou aparecer nunca.

Un saudo cordial,

Bla,bla,bla.

Chuzame! chúzame -

pero os cimentos…

xoves, xuño 12th, 2008

Carta-Epílogo

Sta. Cruz de Mondoi, 12-Outubro-1997

Falábamos das praias e ardía parís como no cine. Falábamos das casas de ceo e ventre deserto porque no centro de nós mesmos cerraban os ollos. E tardei en escribirche e contarche o que se sente agora que nada é como dicías. Agora que esperto e vexo o meu corpo respirar con forza. Penso nelas e penso en ti mentres o vento segue matándose na miña casa. E segue sendo triste. Tan triste como a que comprende.
Quero contarche a miña historia de bailarina, os meus vestidos de princesa sen corpo e sen vestidos. Aquí todas sentiron chorar os seus fillos dentro. A vida era o seu manto de humidosas como un templo, como o pazo da aldea cercándoas. E no forno de pedra, entre as edras, parían as gatas dos veciños. Dous séculos de enfermidades fermosas e irmáns asmáticas. De olor a terra pisada todos os días. Porque por onde pasas puido nacer a vida que che faltou para querela e que te deixe morrer entre os seus brazos.

Pero o meu sangue non avanza nas veas como as túas palabras ou a túa relixión. Son a outra espida de credo e cando visitamos as ruínas do teatro recito a túa pel a escuras e sei cómo cae un imperio. Fronteiriza na derrota porque só nos límites se conquista o centro.

Pero os cimentos. Hai algo que non teño nos cimentos. Todo un camiño cara atrás recollendo traxes de voda secos nos armarios, e logo repetindo que todo o que tes é teu, dende a superficie ao centro da terra é teu. Pero se me arrastro até o fondo nada existe na escuridade que me debes como herdeira desa terra. Non me podes pagar máis.

Se existe algún deserto que non me cruce, son a primeira desertora do camiño, a iniciada aos seus pés. Toda renuncia levanta pedras para lapidar algún silencio. E algún día ese silencio será o teu cando saias a buscalo.

Soñei este mundo. Sabía cada espacio. E liñas volumes que non teño. Pero cando marches cercado no pantano que xa non respira, cando cruces as augas que xa non respiran, tende a lingua para min dende o principio dos tempos, que saiba a orixe dalgunha boca triste e forte como se morde, como se volves.

Porque nada destruo que non sexa. E se volves, habita
este corpo que entrañas horas,
e que entrañas horas repitas
que entrañas horas.

Enma Couceiro 

de As entrañas horas, 1998

Chuzame! chúzame -

mércores, xuño 11th, 2008

Chuzame! chúzame -

Non me chames

martes, xuño 10th, 2008

images.jpg

Teño dores de cabeza fortísimos aos que ti lles puseches nome, E con cada porta que fechabas, fixen pancartas de crucigramas para que a xente os adiviñaraE xa non importa que non sepa decir nen facer, Se cae a cinza no colchón da Rebe e a Sabela durmindo  i eu berrando. E agora , quero que me chames Ana e non Andrea,E outra vez emvolvendo  con celofán todas as corcheas, e a enfermizo das pinturas Non importan eses animaliños raros que dibuxo no teu esfínter cando te creo débil e xurde a forza, e miras de “reojo y me sonrojo” e volveste, coa victoria agarrada polas encías, e non importa igual se tiro un pouco do fio, e queres e non podes e esto non é un desafío….Se caes de cabeza ensinareite ben o camino, e que non te perdas é una maldade grande, porque eu quero un, dous ,tres, rio!A saciedade contase cós dedos gordos do pes, e coa boca abrindolle paso ao ventrículo….Despois de todo, ao chegar, has  facer ben os deberes e deberás tecerme as ganas de tocarte neste verso,                                                     se queres conseguir o conseguido.é un “corre que te pillo”.Un nogal dunha maceira.

Unha mártir, sen sentido, sen ganas, facendo equilibrio…

A.N.B

Chuzame! chúzame -

regueifando con ela

martes, xuño 10th, 2008

Chuzame! chúzame -
« Previous Entries