Sen clasificar
« Previous Entriesvisión ecolóxica do mundo
sábado, novembro 22nd, 2008
chúzame - domingo, outubro 26th, 2008
Decido non falar e propoño xogar a algo.
Podería decirte que che quero ainda,
que no día de hoxe chorei con todos os berros das lavanderías do Morrazo;
Que espido o corpo, xa non existen espellos,
Que arranxei un por un todos os problemas do país, coa in tolerancia dunha nena de 4 anos, (poñamos a Maria que ven de sangre).
Tolero erros e manías todas, fago do reloxo un xogo onde ti te escondes nas 4 e media, eu atopote as 7 ti contas cara atrás e son as dez da mañan, i eu xa me agochei na agulla pequena e son as 11 e 24.
O reloxo, paseniño, sen culpa, funcionou e ti non me atopaches, o xogo facíase aburrido i eu no paso dos dias ia retardando as horas, retrasando ata chegar a unha nova franxa horaria.
(digamos a mesma na que se atopan en Perú cando aquí son as doce e cuarto, e alí estan na sobremesa.)
Cando todos durmian, a miña cabeza contaba cada un dos segundos que transcurrian terriblemente lánguidos, lentamente,
eu baixei da agulla das en punto e penséi;
“Como a ninguén se lle ocurreu quitalas pilas?”
chúzame - sábado, agosto 2nd, 2008
e con todo, ademais estaremos, cunha expo-instalación o señorito Lázaro Louzao e mais eu para amenizar unha das galerias do festival...
para quen goste....
chúzame - para ser hippie
luns, xullo 7th, 2008e a volta da marabilla da Isla de Ons, lémbrome dun anuncio da TV de madrid que sempre me fai sorrir...
chúzame - sacha na horta
venres, xuño 27th, 2008as nosas amigas e amigos convértense en Biocultivos, este é o video que vai sair no Xabarín Club!! (o leite mola)
o mellor, sen dúbida os caretos do Brais (ben que quero meu rei, pero é a verdade).
Pois iso... a sachar na horta...
chúzame - como camille
sábado, xuño 14th, 2008
chúzame - a pintar…
sábado, xuño 14th, 2008
chúzame - o desorden da Maga?
venres, xuño 13th, 2008"Entre la Maga y yo crece un cañaveral de palabras, apenas nos separan unas horas y unas cuadras y ya mi pena se llama pena, mi amor se llama mi amor... Cada vez iré sintiendo menos y recordando más, pero qué es el recuerdo sino el idioma de los sentimientos, un diccionario de caras y días y perfumes que vuelven como los verbos y los adjetivos en el discurso, adelantándose solapados a la cosa en sí, al presente puro, entristeciéndonos o aleccionándonos vicariamente hasta que el propio ser se vuelve vicario, la cara que mira hacia atrás abre grandes los ojos, la verdadera cara se borra poco a poco como en las viejas fotos y Jano es de golpe cualquiera de nosotros. Todo esto se lo voy diciendo a Crevel pero es con la Maga que hablo, ahora que estamos tan lejos. Y no le hablo con las palabras que sólo han servido para no entendernos, ahora que ya es tarde empiezo a elegir otras, las de ella, las envueltas en eso que ella comprende y que no tiene nombre, auras y tensiones que crispan el aire entre dos cuerpos o llenan de polvo de oro una habitación o un verso. ¿Pero no hemos vivido así todo el tiempo, lacerándonos dulcemente? No, no hemos vivido así, ella hubiera querido pero una vez más yo volví a sentar el falso orden que disimula el caos, a fingir que me entregaba a una vida profunda de la que sólo tocaba el agua terrible con la punta del pie. Hay ríos metafísicos, ella los nada como esa golondrina está nadando en el aire, girando alucinada en torno al campanario, dejándose caer para levantarse mejor con el impulso. Yo los describo y defino y deseo esos ríos, ella los nada. Yo los busco, los encuentro, los miro desde el puente, ella los nada. Y no lo sabe, igualita a la golondrina, no necesita saber como yo, puede vivir en el desorden sin que ninguna conciencia de orden la retenga. Ese desorden que es su orden misterioso, esa bohemia del cuerpo y del alma que le abre de par en par las verdaderas puertas. Su vida no es desorden más que para mí, enterrado en prejuicios que desprecio y respeto al mismo tiempo. Yo, condenado a ser absuelto irremediablemente por la Maga que me juzga sin saberlo. Ah, déjame entrar, déjame ver algún día como ven tus ojos... "
JULIO CORTÁZAR
chúzame - venres, xuño 13th, 2008
"No consigo dormir.
Tengo una mujer atravesada entre los párpados.
Si pudiera, le diría que se vaya;
pero tengo una mujer atravesada en la garganta".
Eduardo Galeano
chúzame - intentos
venres, xuño 13th, 2008Pon algo así como;
Estimado fulano de tal,
Son pepita dos palotes,
escribolle para deixar constancia
de que existo.
Mais, non vou aparecer nunca.
Un saudo cordial,
Bla,bla,bla.
chúzame - « Previous Entries
